Adoptie

Adopteren is een kind een gezin geven, niet een gezin een kind. Het recht van elk land zegt wie het mag, hoe, en hoelang het duurt.

Wie mag adopteren

In Nederland en België mogen gehuwde koppels, samenwonende koppels — ook van hetzelfde geslacht — en alleenstaanden adopteren, met een minimumleeftijd en een minimum leeftijdsverschil met het kind; in Suriname en op de eilanden zijn de regels ouder en strenger, en de adoptie door koppels van hetzelfde geslacht is niet overal mogelijk. De adoptie van het kind van de partner — de stiefouderadoptie — is overal de meest voorkomende, en de eenvoudigste. De landenpagina's geven de voorwaarden per land.

De vormen

De sterke of volle adoptie verbreekt de band met de oorspronkelijke familie en maakt het kind in alles het kind van de adoptanten; de zwakke of gewone adoptie, die België kent, behoudt sommige banden — de naam, het erfrecht — met de oorspronkelijke familie. Nederland kent alleen de sterke adoptie. Het onderscheid telt voor de erfenis en voor het contact met de biologische familie, dat de nieuwe wetten steeds meer beschermen: het kind heeft recht om zijn oorsprong te kennen.

De interlandelijke adoptie

Het Haags Adoptieverdrag van 1993, waarbij Nederland en België partij zijn — Suriname en de Caribische landen via het Koninkrijk gedeeltelijk —, organiseert de interlandelijke adoptie via centrale autoriteiten en erkende bemiddelaars, met een onderzoek naar de geschiktheid van de adoptanten in hun land en een beslissing in het land van het kind. Het aantal interlandelijke adopties is in twintig jaar met meer dan 90 % gedaald — Nederland heeft ze na een kritisch rapport in 2021 opgeschort en in 2022 onder strikte voorwaarden hervat —, en de wachttijden lopen op tot meerdere jaren. De adoptie van een kind uit Suriname of de Caribische landen door een familie in Nederland volgt dezelfde weg.

Termijnen en kosten

Een binnenlandse adoptie duurt van enkele maanden — stiefouderadoptie — tot meerdere jaren — adoptie van een onbekend kind, na een geschiktheidsonderzoek en een wachtlijst —, en kost in Nederland en België weinig of niets buiten de advocaat; een interlandelijke adoptie kost tussen 10 000 en 40 000 euro en duurt drie tot zeven jaar. De landenpagina's zeggen wie u aanspreekt, en wat het kost.

Het recht land per land

Het wettelijke kader, de formaliteiten, de termijnen en de kosten veranderen van land tot land. Elk land heeft hier een gedetailleerde pagina: toepasselijke teksten, kernpunten, werkelijke procedures, kosten, nuttige adressen en valkuilen die u vermijdt.

Kies een land om zijn pagina te openen.

Europa

Europese Unie

De Unie heeft geen bevoegdheid over adoptie: elke lidstaat bepaalt wie mag adopteren en hoe. Het gemeenschappelijke kader is het Haags Adoptieverdrag van 1993, waarbij alle lidstaten partij zijn, en het vrije verkeer, dat het geadopteerde kind van een Unieburger als familielid erkent. Verschillende lidstaten, Nederland voorop, bouwen de interlandelijke adoptie af.

Nederland

Nederland bouwt de interlandelijke adoptie af: sinds mei 2024 worden geen nieuwe aanvragen meer aanvaard en worden alleen lopende procedures afgerond. Binnenlandse adoptie blijft mogelijk — enkele tientallen afstandskinderen per jaar en vooral stiefouderadopties — via de rechtbank, voor koppels van elk geslacht en alleenstaanden, met een leeftijdsverschil van minstens 18 jaar.

België (Vlaanderen)

In Vlaanderen loopt elke adoptie via het Vlaams Centrum voor Adoptie: informatiesessie, voorbereiding, maatschappelijk onderzoek en een geschiktheidsvonnis van de familierechtbank. Binnenlandse adopties zijn schaars (een twintigtal per jaar), de interlandelijke werd in 2021 stilgezet en hervormd, en de stiefouderadoptie — ook door meemoeders en koppels van hetzelfde geslacht — is de meest voorkomende.

Zuid-Amerika

Suriname

In Suriname wordt de adoptie uitgesproken door de Kantonrechter, met advies van het Bureau voor Familierechtelijke Zaken, volgens het nieuw Burgerlijk Wetboek van 2025. Suriname is geen partij bij het Haags Adoptieverdrag, en de informele opvang van kinderen door familie — het «kweekkind» — is veel gebruikelijker dan de wettelijke adoptie.

Caribisch gebied

Aruba

Op Aruba wordt de adoptie uitgesproken door het Gerecht in Eerste Aanleg na onderzoek van de Voogdijraad, volgens het Burgerlijk Wetboek van Aruba. Het Haags Adoptieverdrag geldt niet voor Aruba, wat interlandelijke adopties zeldzaam maakt; adoptie door koppels van hetzelfde geslacht is sinds hun huwelijk in 2024 niet uitdrukkelijk geregeld.

Curaçao

Op Curaçao spreekt het Gerecht in eerste aanleg de adoptie uit na onderzoek van de Voogdijraad, volgens het Burgerlijk Wetboek van Curaçao. Het Haags Adoptieverdrag geldt er niet, en het «yu di kria» — het kind dat door familie of kennissen wordt opgevoed zonder vonnis — is veel gebruikelijker dan de wettelijke adoptie.

Sint Maarten

Op Sint Maarten wordt de adoptie uitgesproken door het Gerecht in eerste aanleg na onderzoek van de Voogdijraad, volgens het Burgerlijk Wetboek van Sint Maarten; koppels van hetzelfde geslacht kunnen er niet adopteren. Het Haags Adoptieverdrag geldt niet aan de Nederlandse kant, wel aan de Franse kant, waar het Franse adoptierecht geldt.

Caribisch Nederland (Bonaire, Sint Eustatius, Saba)

Op Bonaire, Sint Eustatius en Saba wordt de adoptie uitgesproken door het Gerecht in eerste aanleg na onderzoek van de Voogdijraad BES, volgens het Burgerlijk Wetboek BES, ook door koppels van hetzelfde geslacht sinds 2012. Voor kinderen uit het buitenland loopt de weg via de Nederlandse Centrale autoriteit, die de interlandelijke adoptie sinds 2024 afbouwt.

Dit thema wordt ook behandeld voor de Franstalige landen · de Engelstalige landen · de Duitstalige landen · de Spaanstalige landen · Italië en Italiaans Zwitserland · de Portugeestalige landen.

Pagina gecontroleerd in september 2026. De genoemde regels en cijfers kunnen veranderen: controleer ze bij twijfel bij de vermelde officiële bron.

Deze pagina in de sitemap vinden

Een vraag, een correctie, een suggestie? Schrijf ons.