Cztery rzeczy do uregulowania
Samo rozwiązanie małżeństwa; władza rodzicielska, miejsce zamieszkania i alimenty dzieci; podział majątku według ustroju majątkowego i ewentualne alimenty na byłego małżonka; i mieszkanie — kto w nim zostaje, kto je przejmuje, czy się je sprzedaje. We wszystkich krajach na te cztery pytania odpowiada się razem albo osobno, przez małżonków albo przez sąd. Rozpatrywanie ich osobno pozwala uniknąć tego, by konflikt o mieszkanie brał dzieci na zakładników.
Dwie wielkie rodziny procedur
Rozwód za porozumieniem: małżonkowie zgadzają się co do wszystkiego i sąd — w Polsce zawsze sąd okręgowy, ale bez orzekania o winie i często na jednej rozprawie; w Niemczech sąd rodzinny po roku separacji; w Wielkiej Brytanii od 2022 roku bez podania powodu, online — zatwierdza; szybko, tanio, i tak wygląda dwie trzecie do trzech czwartych rozwodów. Rozwód na żądanie jednego: w Polsce wymaga „trwałego i zupełnego rozkładu pożycia”, a sąd orzeka, kto ponosi winę, chyba że oboje o to nie wnoszą; może też odmówić rozwodu, gdy ucierpiałoby dobro dzieci albo gdy niewinny małżonek się sprzeciwia — rzadko. Niemcy, Holandia, Wielka Brytania i Skandynawia nie znają już rozwodu z winy; Francja i Belgia zachowały go jako wyjątek.
Dzieci
Władza rodzicielska pozostaje przy obojgu; miejsce zamieszkania i alimenty ustala się w porozumieniu rodzicielskim albo orzeka sąd; dziecko jest wysłuchiwane od wieku, który różni się między krajami (bez sztywnej granicy w Polsce, 12 lat w Holandii i Belgii, 14 w Niemczech dla samodzielnego udziału). Strona o opiece nad dziećmi mówi resztę, a strony krajowe — reguły każdego kraju.
Pieniądze
Majątek dzieli się według ustroju — wspólność ustawowa, rozdzielność, z intercyzą lub bez —; prawa emerytalne są w Niemczech i Holandii dzielone, w Polsce nie; a alimenty na byłego małżonka — dla tego, kto nie może się utrzymać — trwają w Polsce co do zasady pięć lat, bez ograniczenia, gdy drugi małżonek został uznany za wyłącznie winnego; w Niemczech są ograniczone od 2008 roku, w Holandii od 2020 roku do pięciu lat. Małżonek, który został w domu z dziećmi, ma do nich prawo; drugi też, jeśli role były odwrócone.
Pary międzynarodowe
Który sąd jest właściwy i jakie prawo obowiązuje, to przy parze z dwóch krajów — albo mieszkającej w trzecim — pierwsze pytanie: w Unii Europejskiej rozporządzenie Bruksela II ter rozstrzyga o sądzie, a rozporządzenie Rzym III pozwala wybrać prawo (Polska nie uczestniczy w Rzym III, Niemcy, Francja, Belgia, Włochy, Hiszpania, Austria i Luksemburg tak); z Wielką Brytanią, Norwegią, Szwajcarią, Stanami Zjednoczonymi i Kanadą obowiązuje prawo prywatne międzynarodowe każdego kraju. Kto pierwszy złoży pozew, często wybiera sąd — a więc wynik. Strony krajowe mówią, co obowiązuje.
Koszty
Od kilkuset złotych — opłata sądowa 600 zł w Polsce, zwrot połowy przy rozwodzie bez orzekania o winie, plus adwokat od 2 000 do 10 000 zł — po dziesiątki tysięcy za długi proces z biegłymi; w Niemczech od około 1 500 euro, w Wielkiej Brytanii opłata 612 funtów plus prawnik. Mediacja, często częściowo finansowana, jest prawie zawsze tańsza niż sąd. Strony krajowe podają kwoty.