O co chodzi
Endometrioza to obecność poza macicą tkanki podobnej do tej, która ją wyściela — na jajnikach, więzadłach miednicy, ścianie odbytnicy lub pęcherza, rzadziej gdzie indziej. Tkanka ta reaguje na hormony cyklu jak błona śluzowa macicy: krwawi, ulega zapaleniu, tworzy zrosty sklejające narządy. Choroba dotyka co dziesiątą kobietę w wieku rozrodczym, czyli blisko dwieście milionów osób na świecie, i często zaczyna się w okresie dojrzewania. Nie zna się jej dokładnej przyczyny; wiadomo, że jest przewlekła, że w ścisłym sensie nie da się jej wyleczyć, że w większości przypadków dobrze się ją leczy i że zazwyczaj wygasa z menopauzą. Nie jest rakiem i się w niego nie przekształca.
Objawy, które powinny o niej przypomnieć
- Bardzo bolesne miesiączki, które uniemożliwiają pójście do szkoły lub pracy, których zwykłe leki przeciwbólowe nie uśmierzają i które z latami się nasilają. To objaw najczęstszy i najbardziej bagatelizowany: ból podczas miesiączki jest powszechny, przykucie do łóżka nie. Strona o cyklu menstruacyjnym opisuje granicę normy.
- Głęboki ból podczas stosunku, w głębi pochwy, w niektórych pozycjach, czasem utrzymujący się godzinami.
- Ból przy wypróżnianiu lub oddawaniu moczu podczas miesiączki, wzdęcie brzucha, czasem krew.
- Przewlekły ból miednicy poza miesiączką i zmęczenie, którego nic nie tłumaczy.
- Trudności z zajściem w ciążę: endometriozę stwierdza się u znacznej części kobiet zgłaszających się z powodu niepłodności, a od jednej trzeciej do połowy chorych kobiet ma trudności — co oznacza także, że większość zachodzi w ciążę.
Żaden z tych objawów nie jest swoisty, a nasilenie bólu nic nie mówi o rozległości zmian: małe zmiany mogą bardzo boleć, duże pozostać niezauważone. To jeden z powodów opóźnienia diagnozy — średnio od siedmiu do dziesięciu lat między pierwszymi objawami a nazwaniem choroby, w większości krajów, gdzie to zmierzono. Drugi powód jest kulturowy: pokoleniom kobiet mówiono, że ból miesiączkowy jest normalny.
Jak się ją dziś diagnozuje
Diagnostyka się zmieniła. Opiera się na wywiadzie — dokładnym kalendarzu bólów, ich związku z miesiączką, stosunkami, wypróżnianiem —, badaniu ginekologicznym i obrazowaniu: USG przezpochwowym wykonanym przez specjalistę przeszkolonego w jej szukaniu oraz rezonansie magnetycznym miednicy przy postaciach głębokich. Laparoskopia, długo obowiązkowy etap, już nim nie jest: międzynarodowe zalecenia pozwalają postawić diagnozę i rozpocząć leczenie bez operacji, rezerwując zabieg dla przypadków, w których jest leczniczy. Istnieją trzy postaci, które się łączą: powierzchowna na otrzewnej, torbiele na jajniku — endometrioma — oraz głęboko naciekająca sąsiednie narządy. Choroba pokrewna, adenomioza, w której ta sama tkanka rozwija się w mięśniu macicy, daje obfite i bolesne miesiączki i często towarzyszy endometriozie.
Leczenie
- Przeciwbólowe: leki przeciwzapalne przyjmowane wcześnie, od początku miesiączki, a nie gdy ból już się rozwinął; potem, jeśli nie wystarczają, leczenie bólu przewlekłego — dobrane leki przeciwbólowe, fizjoterapia miednicy, techniki radzenia sobie z bólem, czasem wyspecjalizowany ośrodek.
- Hormonalne: zasada to zablokowanie miesiączki, by wyciszyć zmiany. Tabletka dwuskładnikowa przyjmowana w sposób ciągły, same progestageny w tabletce, implancie lub wkładce hormonalnej, a przy postaciach opornych — leczenie całkowicie wyciszające jajniki z hormonalną kompensacją ograniczającą skutki. Przynoszą ulgę większości kobiet; nie usuwają zmian, a objawy wracają po odstawieniu. Działają też antykoncepcyjnie, co ma znaczenie, gdy planuje się dziecko.
- Chirurgiczne: laparoskopia w celu usunięcia zmian i zrostów, wskazana, gdy leczenie zachowawcze zawodzi, gdy torbiel jest duża, gdy zagrożony jest narząd lub w niektórych sytuacjach niepłodności. Przynosi ulgę, ale nawroty są częste — co czwarta lub piąta kobieta w ciągu pięciu lat — a powtarzane operacje uszkadzają jajniki. Usunięcie macicy nie jest leczeniem endometriozy i jej nie leczy.
- Dla płodności: w zależności od wieku, postaci choroby i czasu starań — operacja lub bezpośrednie przejście do wspomaganej prokreacji, bo zapłodnienie in vitro daje w tym wskazaniu dobre wyniki. Strona o wspomaganej prokreacji opisuje ścieżki, a karty krajów ich warunki.
Opieka, refundacja, istnienie wyspecjalizowanych ośrodków i uznanie choroby za przewlekłą bardzo różnią się w zależności od kraju; to punkt do sprawdzenia w stowarzyszeniach pacjentek w Twoim kraju, które są zwykle najlepiej poinformowane.
Seksualność i związek
Ból podczas stosunku to objaw, o którym mówi się najmniej, a który najbardziej ciąży na związku: rodzi unikanie, unikanie rodzi dystans, a kobieta w końcu czuje się winna z powodu ciała, którego nie wybrała. Kilka punktów odniesienia. Głęboki ból często zależy od pozycji i głębokości: te, w których kobieta kontroluje ruch, lub pozycje płytsze wiele zmieniają. Zależy od momentu cyklu: dni poprzedzające miesiączkę są najgorsze, a wiedza o tym pozwala wybierać. Nie wymusza penetracji: seks bez penetracji w bolesnych okresach to nie rezygnacja, lecz dostosowanie, a wiele par odkrywa przy tej okazji to, co opisuje strona o pożądaniu i przyjemności. I daje się leczyć: leczenie hormonalne, które wycisza zmiany, wycisza też ból przy stosunku; fizjoterapeuta uroginekologiczny rozluźnia mięśnie, które, wciąż antycypując ból, kurczą się jeszcze przed kontaktem. Czego nie robić: zaciskać zębów. Ból znoszony w milczeniu podtrzymuje odruch skurczu i uczy ciało bać się stosunku.
Dla partnera rola jest prosta do opisania i trudna do utrzymania: wierzyć w ból — nie jest przesadzony ani nie „siedzi w głowie” —, nie brać go za odrzucenie siebie i towarzyszyć na wizytach, bo chorobę przewlekłą łatwiej nieść we dwoje.
Kiedy iść do lekarza
Gdy tylko miesiączka uniemożliwia normalne życie, gdy stosunki bolą w głębi, gdy ciąża nie nadchodzi przez ponad rok — sześć miesięcy po trzydziestym piątym roku życia — przy bolesnych miesiączkach. Najpierw lekarz rodzinny lub położna, potem ginekolog, najlepiej specjalista lub ośrodek doświadczony w endometriozie, bo USG widzi ją tylko wtedy, gdy się jej szuka. Strona do kogo się zwrócić i kiedy precyzuje kierunek.
Najczęstsze pytania
Czy ciąża leczy endometriozę?
Nie. Ciąża wstrzymuje miesiączkę, a więc często i objawy, które potem wracają. „Niech pani urodzi dziecko, to przejdzie” to rada, którą wciąż się słyszy, a która nie ma podstaw.
Czy tabletka ukrywa chorobę?
Wycisza ją i właśnie dlatego się ją przepisuje. Wiele kobiet odkrywa endometriozę po odstawieniu antykoncepcji przyjmowanej od okresu dojrzewania, gdy bóle wracają: to nie tabletka stworzyła chorobę, to ona ją powstrzymywała.
Czy jest dziedziczna?
Ryzyko jest kilkakrotnie wyższe, gdy chora jest matka lub siostra, co uzasadnia, by nie lekceważyć bardzo bolesnych miesiączek u nastolatki, w której rodzinie choroba jest znana. Ale nie ma genu endometriozy, a większość chorych kobiet nie ma znanego wywiadu rodzinnego.
Czy dieta, sport, osteopatia pomagają?
Regularna aktywność fizyczna ogólnie zmniejsza ból przewlekły, a niektóre kobiety zauważają poprawę po zmianie diety; żadne z tych podejść nie wykazało wpływu na same zmiany. Mogą uzupełniać leczenie, nie zastępować go.