Zasada
Powolne zamrażanie tworzyło kryształy lodu, które rozrywały błony. Witryfikacja schładza zarodek o kilka tysięcy stopni na minutę w obecności krioprotektantów: woda przechodzi w stan szklisty, nigdy nie krystalizując. Zmiana jest ogromna — wskaźniki przeżycia po rozmrożeniu przekraczają dziś 90 %, wobec około połowy wcześniej.
Co to zmieniło w przebiegu leczenia
- Transfer jednego zarodka stał się regułą. Ponieważ pozostałe przeżywają zamrożenie, nie trzeba już transferować dwóch, by nie zmarnować cyklu. Ciąże bliźniacze — główne ryzyko położnicze in vitro — w konsekwencji spadły.
- Jedna punkcja może dać kilka prób. Dlatego jedyną użyteczną liczbą jest kumulacyjny wskaźnik urodzeń na punkcję, a nie na transfer.
- Można rozdzielić stymulację i transfer. W razie ryzyka hiperstymulacji lub gdy endometrium nie jest gotowe, zamraża się wszystko i transferuje cykl później, w lepszych warunkach.
Dzieci z zamrożonego zarodka
Mają się dobrze. Duże serie nie znajdują nadmiaru wad wrodzonych; masa urodzeniowa jest nawet raczej wyższa niż po transferze świeżym, w zamian za nieco zwiększone ryzyko nadciśnieniowych powikłań ciąży w niektórych protokołach przygotowania endometrium. Te różnice są małe i monitorowane.
Transfer zamrożonego zarodka w praktyce
Dwa sposoby przygotowania macicy: podążać za cyklem naturalnym, wykrywając owulację, albo zastąpić go estrogenami i progesteronem. Cykl naturalny unika leków i wydaje się wiązać z mniejszą liczbą powikłań nadciśnieniowych; cykl zastępczy łatwiej zaplanować. Sam transfer jest identyczny jak przy świeżym zarodku: kilka minut, bez znieczulenia.
Jak długo można przechowywać?
Technicznie bardzo długo: uzyskano urodzenia z zarodków przechowywanych przez dekady, a czas nie wydaje się pogarszać wyników. Prawnie to inna sprawa: maksymalny czas, coroczna konsultacja, zgoda obojga partnerów, los zarodków w razie rozstania lub śmierci — wszystko to należy do prawa krajowego i jest najczęstszym źródłem sporów na końcu drogi.