Infekcja
Wirusowe zapalenie wątroby typu B wywołuje wirus zakażający wątrobę. Jest niezwykle zakaźny: ładunek wirusa we krwi może być setki razy wyższy niż w przypadku HIV, a do przeniesienia infekcji wystarczy znikoma ilość krwi. W skali świata dominującymi drogami pozostają przeniesienie z matki na dziecko przy porodzie i zakażenia we wczesnym dzieciństwie; w krajach o wysokim wyszczepieniu przeważa droga płciowa i krwiopochodna.
Najważniejsze punkty
| Czynnik | Wirus zapalenia wątroby typu B, wirus DNA |
|---|---|
| Okres wylęgania | 6 tygodni do 6 miesięcy |
| Zakaźność | Bardzo wysoka, wyraźnie wyższa niż HIV |
| Test po | Antygen HBs wykrywalny zwykle od 4–6 tygodni |
| Przejście w postać przewlekłą | Około 5 % u dorosłych, do 90 % u noworodków |
| Wyleczenie | U dorosłych najczęściej samoistne; postać przewlekłą kontroluje się, nie lecząc jej całkowicie |
| Szczepionka | Tak, bardzo skuteczna, w trzech dawkach |
Jak się przenosi
Wirus przenosi się przez krew, niezabezpieczone kontakty seksualne i z matki na dziecko przy porodzie. Wystarczyć może wspólny sprzęt do wstrzyknięć, źle wysterylizowany sprzęt do tatuażu lub piercingu, a nawet wspólne przedmioty toaletowe, jak maszynka do golenia czy szczoteczka do zębów. Wirus przeżywa kilka dni na powierzchniach, co tłumaczy jego przenoszenie przez skażone przedmioty.
Objawy
Ostra infekcja w większości przypadków pozostaje niezauważona. Gdy jest objawowa, łączy silne zmęczenie, nudności, bóle brzucha, ciemny mocz i żółtaczkę, od kilku tygodni do kilku miesięcy po zakażeniu. Przewlekłe zapalenie wątroby jest bezobjawowe przez lata, czasem dekady, i ujawnia się dopiero w stadium powikłań: dlatego tak często wykrywa się je przypadkowo.
Badanie
Badanie opiera się na trzech markerach krwi odczytywanych łącznie: antygenie HBs, który świadczy o trwającej infekcji; przeciwciałach anty-HBc, świadczących o dawnym lub obecnym kontakcie z wirusem; oraz przeciwciałach anty-HBs, oznaczających ochronę — po szczepieniu lub po wyleczeniu. To kombinacja tych trzech pozwala powiedzieć, czy dana osoba jest zakażona, wyleczona, zaszczepiona czy podatna. Badanie jest systematyczne w ciąży.
Leczenie
Ostrego zapalenia wątroby zwykle się nie leczy: u dorosłych ustępuje samoistnie w ponad dziewięciu przypadkach na dziesięć. Przewlekłe zapalenie leczy się lekami przeciwwirusowymi, tenofowirem lub entekawirem, które blokują replikację wirusa, zapobiegają cirrhozie i zmniejszają ryzyko raka wątroby — ale nie eliminują wirusa i często trzeba je przyjmować do końca życia. Regularny nadzór nad wątrobą jest konieczny nawet bez leczenia.
Bez leczenia
Przewlekłe zapalenie wątroby przechodzi w fibrozę, a potem cirrhozę, i naraża na raka wątrobowokomórkowego, który może wystąpić nawet bez cirrhozy. To ryzyko uzasadnia regularną kontrolę ultrasonograficzną u przewlekłych nosicieli. Noworodek zakażony przy porodzie staje się przewlekłym nosicielem w ogromnej większości przypadków — stąd znaczenie badania w ciąży.
Zapobieganie
- Szczepienie to najskuteczniejszy środek: trzy dawki dają trwałą, najczęściej dożywotnią ochronę.
- Jest wpisane do kalendarza szczepień niemowląt w większości krajów, a w kilku obowiązkowe.
- Prezerwatywa chroni podczas kontaktów; nie dzielić się maszynkami do golenia, szczoteczkami do zębów ani sprzętem do wstrzyknięć.
- Po ekspozycji zastrzyk szczepionki i immunoglobulin jak najszybciej, najpóźniej w ciągu 72 godzin, zapobiega infekcji.
Po diagnozie
- Przebadać i zaszczepić bliskie otoczenie i partnerów: to najbardziej użyteczny środek.
- Przy infekcji przewlekłej konieczna jest regularna kontrola wątroby, nawet bez objawów i leczenia.
- Zgłaszać infekcję każdemu pracownikowi ochrony zdrowia przed zabiegiem inwazyjnym.
- Ciąża u nosicielki wymaga opieki nad noworodkiem od urodzenia — bardzo skutecznej.
Do zapamiętania
Szczepienie otrzymane w dzieciństwie chroni zwykle do końca życia, bez potrzeby dawki przypominającej. W razie wątpliwości co do swojego statusu zwykłe oznaczenie przeciwciał pozwala sprawdzić, czy jesteś chroniony.
Trochę historii
Epidemiczne żółtaczki znane są od starożytności, ale pomysł, że żółtaczka może przenosić się przez krew, rodzi się w 1883 roku w Bremie: po kampanii szczepień przeciw ospie ludzką limfą blisko 200 robotników stoczni zapada na zapalenie wątroby, co lekarz Lürman opisuje w 1885 roku. W 1942 roku dziesiątki tysięcy amerykańskich żołnierzy zaszczepionych przeciw żółtej febrze szczepionką stabilizowaną ludzką surowicą choruje: «zapalenie wątroby surowicze» zostaje odtąd odróżnione od «epidemicznego» (WZW A).
Wirus daje się podejść przypadkiem. W 1965 roku Baruch Blumberg, badający białka krwi populacji z całego świata, znajduje w surowicy australijskiego Aborygena nieznany antygen, który nazywa «antygenem Australia»: to otoczka wirusa zapalenia wątroby typu B. Kompletną cząstkę fotografuje David Dane w 1970 roku. Blumberg otrzymuje Nagrodę Nobla w 1976 roku, a systematyczne badanie krwi dawców ogranicza zakażenia potransfuzyjne.
Pierwsza szczepionka, wytwarzana z osocza przewlekłych nosicieli, zostaje zatwierdzona w 1981 roku; szczepionka rekombinowana, produkowana przez genetycznie zmodyfikowane drożdże, zastępuje ją od 1986 roku — przez raka wątroby, któremu zapobiega, jest pierwszą szczepionką przeciwnowotworową. WHO zaleca szczepienie wszystkich niemowląt od 1992 roku. Leki przeciwwirusowe (lamiwudyna 1998, tenofowir 2008) kontrolują infekcję przewlekłą, jeszcze jej nie lecząc.
Różnice między krajami
Leczenie jest wszędzie takie samo, ale dostęp, programy profilaktyczne, bezpłatność i właściwe placówki różnią się całkowicie między krajami. Strona ogólna o infekcjach przenoszonych drogą płciową wskazuje, gdzie się badać i do kogo się zwrócić.
