Różnice, które się liczą
Nie kuchnia ani święta, ale to, co wydaje się oczywiste, a nie jest: miejsce rodziny, kto decyduje o pieniądzach, co przekazuje się dzieciom, jak się kłóci i jak się godzi. Polka i Niemiec, Polak i Irlandka, Polka i Brytyjczyk odkrywają te różnice w drugim roku, nie w pierwszym tygodniu. Rozmowa o nich przed zamieszkaniem razem jest najlepszym wskaźnikiem, że para przetrwa. Polska emigracja tworzy przy tym dwa rodzaje par: te, w których oboje są Polakami mieszkającymi za granicą, i te mieszane — a to drugi przypadek wymaga najwięcej rozmów.
Para na odległość
Większość par dwunarodowych zaczyna się na odległość — podróż, studia, aplikacja. Badania mówią, że trwają równie dobrze jak inne pod jednym warunkiem: znana i wspólna data ponownego spotkania. Strona o związku na odległość mówi, jak w oczekiwaniu organizować komunikację i wizyty.
Wiza i łączenie rodzin
Sprowadzenie partnera spoza Unii Europejskiej do Polski wymaga procedury — zezwolenie na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną, wymóg dochodu i mieszkania — która trwa miesiącami; obywatel Unii ma za to prawo zamieszkać z małżonkiem w każdym kraju Unii, także spoza Unii pochodzącym. Dla Polaka mieszkającego w Wielkiej Brytanii po brexicie, w Norwegii, w Szwajcarii, w Stanach Zjednoczonych czy w Kanadzie obowiązują odrębne reguły. Strony krajowe mówią, co trzeba wiedzieć, a oficjalne strony (urzędy wojewódzkie, Home Office, IND, USCIS) resztę.
Ślub z cudzoziemcem
Ślub z cudzoziemcem wymaga w Polsce zaświadczenia o możności zawarcia małżeństwa z jego kraju (albo zwolnienia przez sąd), dokumentów z kraju pochodzenia (akt urodzenia, przetłumaczony przysięgle i, spoza Unii, zalegalizowany albo z apostille) i ma skutki, których nie widać: właściwe prawo majątkowe, uznanie małżeństwa w drugim kraju, obywatelstwo dzieci. Strona o ślubie cywilnym i strony krajowe mówią to kraj po kraju.
Para na co dzień
Język w domu, wizyty u dwóch rodzin, pieniądze wysyłane do kraju pochodzenia, wychowanie dzieci między dwiema kulturami: pary dwunarodowe, które trwają, uregulowały te pytania, zanim stały się konfliktami. A gdy się nie udaje, rozstanie pary międzynarodowej — z dziećmi — należy do najbardziej skomplikowanych, jakie istnieją: strona o opiece nad dziećmi i strony krajowe wyjaśniają dlaczego.