Wiele źródeł
Większość polskich imion pochodzi z czterech wielkich źródeł: hebrajskiego przez Biblię (Jan, Maria, Michał, Elżbieta, Jakub, Anna), grecko-łacińskiego (Aleksander, Zofia, Julia, Marek, Helena, Wiktor, Antoni), germańskiego przyniesionego wraz z chrześcijaństwem i dworami (Ludwik, Karol, Henryk, Ryszard, Matylda) oraz słowiańskiego — najstarszej rodzimej warstwy dwuczłonowych imion życzeniowych (Stanisław, Bogumiła, Wojciech, Mieczysław, Bronisława, Kazimierz, Dobrawa). Do tego dochodzą imiona litewskie (Witold, Olgierd, Danuta), w XIX wieku romantyczne i «staropolskie» odrodzenie (Lechosław, Wanda, Ziemowit), a ostatnio imiona angielskie, włoskie i hiszpańskie, odzwierciedlające migracje i wpływy kultury popularnej.
Wiele imion to u źródeł słowa niosące znaczenie: Zofia znaczy po grecku «mądrość», Lucja «światło», Stanisław «ten, który ma stać się sławnym», Wojciech «pociecha wojów», Ali po arabsku «wzniosły». To znaczenie nie ma oczywiście żadnego wpływu na osobę, która nosi imię — ale często wyjaśnia, dlaczego dane imię nadawano przez stulecia.
Ciężar świętych i kalendarza
Przez ponad tysiąc lat wybór imienia był w całym świecie chrześcijańskim w dużej mierze dyktowany przez kalendarz liturgiczny: nadawano imię świętego z dnia urodzenia lub chrztu albo imię chrzestnego, chrzestnej, dziadka. W Polsce imieniny do dziś bywają ważniejsze od urodzin, a zwyczaj nadawania imienia patrona dnia przetrwał w wielu rodzinach do XX wieku. Ta tradycja wyjaśnia bardzo małą różnorodność imion aż do XIX wieku: kilkadziesiąt imion obejmowało większość ludności, a w jednej wsi mogła mieszkać większość Janów i Marii — imię Maria przez wieki nadawano zresztą w Polsce niechętnie, przez szacunek dla Matki Bożej, i upowszechniło się dopiero w XIX wieku.
Mody, które da się zmierzyć
Liberalizacja wyboru (zobacz co mówi prawo) i rozpowszechnienie mediów wywołały eksplozję różnorodności: dziś co roku nadaje się kilkadziesiąt tysięcy różnych imion, a najczęściej nadawane stanowią już tylko drobną część urodzeń, tam gdzie dawniej kilka imion obejmowało większość roczników.
Imiona podlegają bardzo regularnym cyklom, badanym przez socjologów takich jak Philippe Besnard i Guy Desplanques, a w Polsce przez językoznawców i Radę Języka Polskiego: imię pojawia się w jednym środowisku społecznym, rozchodzi się, osiąga szczyt, po czym opada, gdy staje się zbyt pospolite — by powrócić dwa–trzy pokolenia później, gdy nikt nie kojarzy go już ze swoimi dziadkami. To tłumaczy powrót Zofii, Hanny, Antoniego, Stanisława czy Franciszka — imion dziadków z lat 30., które w latach 90. brzmiały staro, a dziś są na szczycie.
Sięgnąć do oficjalnych statystyk
Większość krajów publikuje bazę imion, prowadzoną przez urząd statystyczny lub rejestr stanu cywilnego, o bardzo różnej głębokości historycznej. To jedyne wiarygodne źródło, by wiedzieć, ile osób nosi dane imię, kiedy osiągnęło szczyt i w jakim wieku są dziś jego nosiciele: zobacz dostępne źródła kraj po kraju.