Zaczyna się od kontroli
Przemoc w związku rzadko zaczyna się od uderzenia. Zaczyna się od kontroli: telefonu, ubrań, przyjaciół, pieniędzy, wyjść; od zazdrości, która udaje miłość; od poniżania po trochu — przy innych, przy dzieciach — i od izolowania, które zostawia ofiarę bez świadków. Polska ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej, znowelizowana w 2023 roku, nazywa to po imieniu: przemoc psychiczna i ekonomiczna są przemocą tak samo jak fizyczna. Kto rozpoznaje to u przyjaciółki, siostry, koleżanki, widzi to często wcześniej niż ona sama.
Cykl
Rosnące napięcie, wybuch, przeprosiny i miesiąc miodowy, potem znów napięcie: cykl jest w większości związków przemocowych ten sam, a faza przeprosin jest tym, co każe ofierze zostać — „on nie zawsze taki jest”. Cykle skracają się, a przemoc staje się cięższa; badania kobiet zabitych przez partnera prawie zawsze znajdują tę historię, i prawie zawsze zgłoszenie albo prośbę o pomoc, które pozostały bez skutku. Przemoc dotyka też mężczyzn — mniej więcej jedną na pięć ofiar — i pary osób tej samej płci.
Co mówi prawo, wszędzie
Wszystkie kraje opisane w tym serwisie zakazują przemocy w związku i większość ma osobną ustawę: Polska z procedurą „Niebieskiej Karty” i policyjnym nakazem natychmiastowego opuszczenia mieszkania przez sprawcę (od 2020 roku, na 14 dni, przedłużanym przez sąd), Niemcy z Gewaltschutzgesetz, Wielka Brytania z ochroną przed „coercive control” od 2015 roku. Wszędzie sprawcę można usunąć z mieszkania — nawet gdy jest jego —, sąd może orzec zakaz zbliżania, a gwałt w małżeństwie jest przestępstwem. Strony krajowe mówią, co obowiązuje, i podają numery.
Chronić się
Odejście jest najniebezpieczniejszym okresem: większość zabójstw partnerek zdarza się wokół rozstania. Dlatego: przygotować odejście bez zapowiadania go — dokumenty, pieniądze, torba u kogoś —, mieć zaufaną osobę i miejsce, zabrać dzieci, i zadzwonić na policję albo telefon zaufania przed odejściem, nie po. Telefony zaufania — Niebieska Linia 800 120 002 w Polsce, 112 w całej Unii, i numery każdego innego kraju na stronach krajowych — pomagają zaplanować odejście; schroniska i ośrodki interwencji kryzysowej istnieją i są dyskretne.
Zgłosić
Do lekarza rodzinnego albo na SOR po obdukcję i zaświadczenie lekarskie, także bez zgłoszenia; na policję po zgłoszenie, z zaufaną osobą, i poprosić o środki ochrony — nakaz opuszczenia mieszkania, zakaz zbliżania, przyznanie mieszkania; do adwokata albo organizacji pomocowej po resztę. W Polsce, jak w większości krajów, postępowanie po zgłoszeniu przestępstwa toczy się z urzędu i ofiara nie może go sama wycofać, co chroni ją przed naciskiem. Strony krajowe mówią, gdzie, jak i kto pomaga w każdym kraju.