Infekcja
Rzęsistkowicę wywołuje Trichomonas vaginalis, ruchliwy jednokomórkowy pasożyt zasiedlający pochwę, cewkę moczową, a czasem prostatę. Pod względem liczby przypadków to najczęstsza na świecie wyleczalna infekcja przenoszona drogą płciową, ale mało się jej szuka w krajach, gdzie badania przesiewowe skupiają się na chlamydii i gonokoku. Znacznie częściej diagnozuje się ją u kobiet, po prostu dlatego, że u mężczyzn prawie zawsze przebiega bezobjawowo.
Najważniejsze punkty
| Czynnik | Pasożyt Trichomonas vaginalis |
|---|---|
| Okres wylęgania | 5–28 dni |
| Postacie bezobjawowe | Do połowy kobiet i zdecydowana większość mężczyzn |
| Test | PCR; bezpośrednie badanie mikroskopowe pomija część przypadków |
| Wyleczenie | Tak, metronidazolem |
| Ciąża | Związana ze zwiększonym ryzykiem porodu przedwczesnego |
| Szczepionka | Brak |
Jak się przenosi
Zakażenie następuje podczas kontaktów pochwowych. Kontakty oralne i analne praktycznie nie mają znaczenia, bo pasożyt nie zasiedla tych błon śluzowych. Przeniesienie pośrednie przez wilgotną bieliznę lub świeżo zabrudzone przedmioty jest teoretycznie możliwe, ale bardzo rzadkie, bo pasożyt krótko przeżywa poza organizmem. Brak objawów u mężczyzn utrzymuje krążenie infekcji w parach.
Objawy
U kobiet typowa postać łączy obfite, pieniste, żółte lub zielonkawe upławy o nieprzyjemnym zapachu, świąd, pieczenie przy oddawaniu moczu i ból podczas stosunku. U mężczyzn infekcja jest prawie zawsze niema; gdy się ujawnia, to jako dyskretne zapalenie cewki lub podrażnienie po oddaniu moczu. Ta asymetria tłumaczy, dlaczego partner często bywa niezdiagnozowanym rezerwuarem.
Badanie
PCR jest najbardziej wiarygodnym testem i wykonuje się go z wymazu z pochwy lub z moczu. Długo stosowane bezpośrednie badanie mikroskopowe wykrywa tylko część infekcji, a wynik ujemny nie pozwala wykluczyć diagnozy. Badanie zwykle nie jest systematyczne: zleca się je przy sugestywnych objawach lub w ramach pełnego przeglądu.
Leczenie
Leczenie opiera się na metronidazolu. U kobiet siedmiodniową kurację preferuje się dziś nad pojedynczą dawką, która częściej zawodzi. Partnera należy leczyć jednocześnie, nawet bez objawów i bez testu, inaczej reinfekcja jest niemal pewna. Alkoholu należy unikać podczas leczenia i w następnych dniach z powodu nieprzyjemnej reakcji.
Bez leczenia
U kobiet w ciąży rzęsistkowica wiąże się ze zwiększonym ryzykiem przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, porodu przedwczesnego i niskiej masy urodzeniowej. Zwiększa ponadto, jak każde zapalenie narządów płciowych, ryzyko nabycia i przeniesienia HIV. U mężczyzn może podtrzymywać przewlekłe zapalenie cewki moczowej lub prostaty.
Zapobieganie
- Prezerwatywa skutecznie chroni podczas kontaktów pochwowych.
- Systematycznie leczyć partnera, także bez objawów i bez testu.
- Pomyśleć o rzęsistkowicy przy utrzymujących się cuchnących upławach mimo leczenia przeciwgrzybiczego.
- Czyścić lub zabezpieczać gadżety erotyczne między użyciami.
Po diagnozie
- Leczyć wszystkich obecnych partnerów seksualnych, nie czekając na ich wyniki.
- Unikać kontaktów do zakończenia leczenia po obu stronach.
- Powtórzyć test trzy miesiące później przy czynnikach ryzyka: reinfekcja jest częsta.
- Uzupełnić o badania na inne infekcje, często współistniejące.
Do zapamiętania
Cuchnące upławy, które nie ustępują po lekach przeciwgrzybiczych, powinny nasunąć myśl o rzęsistkowicy: to nie grzybica, a leczenie jest zupełnie inne.
Trochę historii
Trichomonas vaginalis opisuje w 1836 roku w Paryżu Alfred Donné, który obserwuje go pod mikroskopem w wydzielinie z pochwy i przedstawia Akademii Nauk: to pierwszy zidentyfikowany kiedykolwiek jednokomórkowy pasożyt człowieka. Przez blisko wiek uważa się go jednak za nieszkodliwego lokatora; jego rolę w zapaleniach pochwy ustala dopiero w 1916 roku Höhne, odtwarzając infekcję przez zaszczepienie ochotniczek.
Przed 1959 rokiem nie istnieje żadne skuteczne leczenie: w tym roku chemicy z Rhône-Poulenc, Cosar i Julou, otrzymują metronidazol, pochodną naturalnego antybiotyku azomycyny. Sprzedawany pod nazwą Flagyl leczy rzęsistkowicę jedną dawką i pozostaje, wraz z kuzynami z tej samej rodziny, jedynym dostępnym leczeniem — co czyni niepokojącymi oporności obserwowane od lat 2000.
Paradoksalnie najczęstsza niewirusowa infekcja przenoszona drogą płciową na świecie — WHO liczyła 156 milionów nowych przypadków w 2020 roku — jest też jedną z najmniej znanych opinii publicznej i programom badań przesiewowych, zapewne dlatego, że w większości przypadków jest łagodna i łatwo się ją leczy.
Różnice między krajami
Ten sam pasożyt, to samo leczenie — ale bardzo nierówne badania przesiewowe, co tłumaczy mylące statystyki.
- Rzadko poszukiwana w Europie. Rzęsistkowica nie figuruje w standardowych panelach badań przesiewowych większości krajów europejskich, co sprawia wrażenie, że jest tam rzadka.
- Często diagnozowana gdzie indziej. W Afryce Subsaharyjskiej i obu Amerykach szuka się jej bardziej systematycznie i należy do najczęstszych infekcji.
- Metoda diagnostyczna. Bezpośrednie badanie mikroskopowe, nadal używane w wielu krajach, pomija znaczną część przypadków; czulszy PCR nie jest wszędzie dostępny.
- Leczenie partnera. Zalecane powszechnie, ale nierówno stosowane, co tłumaczy częstość reinfekcji.
- Ciąża. Systematyczne badanie kobiet w ciąży praktykuje się w niektórych krajach, a w innych nie, mimo związku z wcześniactwem.