Namiętność
Zakochanie — obsesyjne myślenie, euforia, bezsenność — jest stanem mierzalnym: obrazowanie mózgu pokazuje aktywne obwody nagrody jak przy uzależnieniu, a hormony stresu i więzi rosną. Trwa średnio od dwunastu do osiemnastu miesięcy, rzadko dłużej niż trzy lata, i mija u prawie wszystkich. To nie porażka, lecz przejście: pary, które trwają, to te, które zamieniają namiętność w coś innego, nie te, które próbują ją zachować.
Style przywiązania
Badania nad przywiązaniem, rozpoczęte u dzieci i stosowane do dorosłych od lat osiemdziesiątych, wyróżniają trzy sposoby wiązania się: bezpieczny (mniej więcej połowa dorosłych), swobodny wobec bliskości i autonomii; lękowy, który szuka bliskości i boi się porzucenia; unikający, który zachowuje dystans i boi się zależności. Styl wywodzi się z dzieciństwa i jest stabilny, ale nie niezmienny: bezpieczny związek zmienia go na dłuższą metę. Najtrudniejsze połączenie to lękowy–unikający, i większość dramatycznych związków tak wygląda.
Co trzyma pary razem
Badania długofalowe — najbardziej znane są badania Gottmana na tysiącach par — znajdują to samo: pary, które trwają, kłócą się tyle samo co inne, ale szybciej się godzą, mają pięć pozytywnych interakcji na każdą negatywną, odpowiadają na drobne gesty zbliżenia drugiej osoby i zachowują podziw, który znosi wady. Zgodność wartości oraz sposób podejścia do pieniędzy i dzieci ważą więcej niż wspólne gusta.
Co je rozdziela
Cztery zachowania przewidują rozpad lepiej niż cała reszta: krytyka osoby zamiast zachowania, pogarda, postawa obronna i mur milczenia. Niewierność, pieniądze i dzieci są pretekstami; te cztery są przyczynami. Strona o życiu w związku mówi, co można z tym zrobić.
A miłość na odległość, niewierność, zazdrość?
Każda ma własną stronę: pary na odległość trwają równie dobrze jak inne pod warunkiem daty ponownego spotkania; niewierność dotyka mniej więcej jedną trzecią par i częściej się ją przetrwa, niż się sądzi; zazdrość jest normalna, dopóki nie staje się kontrolą.