Wiadomość w skrócie
Według Eurostatu średnia emerytura kobiet w wieku 65 lat i więcej była w 2024 roku w Unii Europejskiej niższa o 24,5 % od emerytury mężczyzn (24,9 % w przypadku emerytury medianowej). Różnica wynosi od 5,6 % w Estonii do 40,3 % na Malcie. Kwoty są brutto i obejmują renty rodzinne.
Co mówi Eurostat
25 lutego 2026 roku urząd statystyczny Unii Europejskiej opublikował krótką notę o różnicy w emeryturach kobiet i mężczyzn w 2024 roku. Jej wniosek mieści się w jednym zdaniu: wśród osób w wieku 65 lat i więcej średnia emerytura kobiet była w całej Unii niższa o 24,5% od emerytury mężczyzn (Eurostat, 2026).
Eurostat przedstawia też drugie obliczenie, oparte na medianie, czyli wartości oddzielającej połowę najwyższych emerytur od połowy najniższych. Jest ona mniej wrażliwa na kilka bardzo wysokich lub bardzo niskich kwot. Przy tej mierze różnica wynosi 24,9% (Eurostat, 2026). Obie metody opowiadają więc tę samą historię w skali europejskiej.
Liczby, które warto zapamiętać
Różnice bardzo się między krajami różnią. W przypadku średniej emerytury największe są na Malcie, 40,3%, w Holandii, 36,3%, i w Austrii, 35,6%. Najmniejsze są w Estonii, 5,6%, na Słowacji, 8,4%, i na Węgrzech, 9,6% (Eurostat, 2026).
W przypadku mediany emerytur kolejność się zmienia. Najszersze różnice są w Luksemburgu, 43,3%, w Hiszpanii, 41,1%, i w Holandii, 39,6%. Najmniejsze są w Estonii, minus 0,3%, co oznacza różnicę prawie zerową, a nawet bardzo nieznacznie na korzyść kobiet, na Węgrzech, 0,4%, i w Danii, 2,7% (Eurostat, 2026).
Eurostat podkreśla też, że średnia i mediana mogą w niektórych krajach bardzo się od siebie oddalać. W Danii różnica obliczona na podstawie średniej przekracza o 12,9 punktu tę obliczoną na podstawie mediany, następnie jest Belgia z 11,0 punktu i Węgry z 9,2 punktu. W innych krajach jest odwrotnie: różnica mediany jest wyraźnie większa niż różnica średniej, o 11,9 punktu w Hiszpanii, o 10,6 punktu w Luksemburgu i o 6,5 punktu w Portugalii (Eurostat, 2026).
Jak czytać te wyniki
Trzeba najpierw wiedzieć, co ta liczba mierzy. Według noty metodologicznej Eurostatu jest to procentowa różnica między średnim lub medianowym dochodem emerytalnym kobiet i mężczyzn. Kwoty są brutto, czyli przed potrąceniami. Obejmują emerytury, renty rodzinne wypłacane osobom, które przeżyły współmałżonka, oraz regularne świadczenia z prywatnych planów indywidualnych (Eurostat, 2026). Innymi słowy, liczba nie porównuje wyłącznie karier: sumuje wszystko, co dana osoba otrzymuje jako emeryturę.
Następnie różnica 24,5% nie oznacza, że każda kobieta dostaje o jedną czwartą mniej niż jej partner. To różnica między dwiema grupami, obliczona dla ogółu osób w wieku 65 lat i więcej. Niczego nie mówi o sytuacji konkretnej pary.
Wreszcie nota Eurostatu opisuje różnicę, ale jej nie wyjaśnia. Nie omawia przyczyn, na przykład długości karier, pracy w niepełnym wymiarze czy przerw w aktywności, i nie porównuje systemów emerytalnych krajów. Różnic między krajami nie należy więc czytać jako rankingu polityk krajowych bez dalszej analizy. Dane dotyczą ponadto roku 2024: dają zdjęcie, a nie trajektorię.
Co to zmienia dla czytelnika
To, co następuje, jest komentarzem, a nie źródłem. Dla pary ta liczba przypomina, że decyzja podjęta wcześnie w życiu, jak ograniczenie pracy ze względu na dzieci albo by podążyć za partnerem, może ważyć dziesiątki lat później, w chwili przejścia na emeryturę. Gdy jedna osoba pracuje mniej, zarabia mniej dziś, ale też mniej odprowadza składek, a ten skutek nie pojawia się na żadnym wyciągu z konta aż do końca życia zawodowego.
Pożyteczne jest nazwanie tego kosztu wcześnie, we dwoje, zamiast odkrywać go na emeryturze. Można go zrekompensować na kilka sposobów, na przykład oszczędnościami na własne nazwisko, wyrównaniem majątku albo spisaną klauzulą, ale trzeba o tym porozmawiać. Przepisy zależą od kraju i od statusu pary, małżeństwo lub jego brak, a notariusz lub doradca emerytalny może rozjaśnić waszą konkretną sytuację.
Ta wiadomość nie mówi, kto ma co zrobić. Daje po prostu liczbową miarę, w skali Europy, różnicy, o której wiele par nigdy razem nie rozmawiało. Rozmowa o tym nie jest ani oznaką nieufności, ani posądzeniem: to sposób, by chronić obie osoby.
Co dodaje nasza strona tematyczna
Nasza strona tematyczna wyjaśnia, jak para może zapobiec pogłębianiu się tej różnicy. Pokazuje, że kłótnie o pieniądze wracają głównie dlatego, że nigdy nie powiedziano sobie, co pieniądze znaczą dla każdego z partnerów, oraz że spory finansowe bardziej przewidują rozwód niż poziom dochodów. Porównuje trzy sposoby dzielenia wydatków: wszystko wspólne, ścisły podział pół na pół albo proporcjonalnie do dochodów, który uznaje za najbardziej wyważony, gdy dochody się różnią, ze wspólnym kontem na wydatki i osobnym kontem dla każdego. Poświęca fragment pracy nieopłacanej, której koszt na emeryturze rekompensuje się oszczędnościami na własne nazwisko lub wyrównaniem majątku, i przypomina, że wyłączna kontrola nad pieniędzmi jest przemocą ekonomiczną. Zobacz stronę o pieniądzach w związku.
Dowiedz się więcej
Ta wiadomość wpisuje się w szerszy temat, który szczegółowo omawia nasza strona Pieniądze w związku.