Wiadomość w skrócie
Badanie opublikowane w Scandinavian Journal of Psychology, dostępne online od 14 listopada 2025 r., dotyczy młodych dorosłych, którzy od co najmniej sześciu miesięcy są w związku na odległość. Zachowania podtrzymujące związek, zwłaszcza otwartość i pozytywne nastawienie, wiążą się w nim z większym wzajemnym zaufaniem, które z kolei wiąże się z lepszą jakością związku. To zależności statystyczne, a nie dowód na istnienie efektu.
Co mówi badanie
Ali Berke Körün i Seydi Ahmet Satıcı, badacze poradnictwa psychologicznego z Uniwersytetu Technicznego Yıldız w Stambule, opublikowali online 14 listopada 2025 roku artykuł w Scandinavian Journal of Psychology (Körün i Satıcı, 2025). Ich punkt wyjścia: związki na odległość są coraz częstsze, zwłaszcza wśród osób, które psychologowie nazywają młodymi dorosłymi w fazie wchodzenia w dorosłość, czyli już nie nastolatków, ale jeszcze nie w pełni ustabilizowanych. Jak takie związki się utrzymują i co sprawia, że są bardziej satysfakcjonujące?
Zaznaczmy, co mogliśmy przeczytać: nie pełny tekst, lecz opublikowane streszczenie i kilka elementów metody widocznych na stronie wydawcy. Według tych elementów końcowa próba liczy 348 studentów uniwersytetów w Turcji, w wieku od 17 do 26 lat, wszystkich w związku na odległość od co najmniej sześciu miesięcy (Körün i Satıcı, 2025).
Badane są trzy elementy: zachowania podtrzymujące związek, czyli zwykłe gesty, którymi dba się o więź; zaufanie diadyczne, czyli zaufanie do konkretnego partnera; oraz jakość związku taka, jaką postrzega każdy uczestnik (Körün i Satıcı, 2025).
Autorzy stosują model mediacji szeregowej, który sprawdza, czy zależność przechodzi przez etapy pośrednie. Według streszczenia zachowania podtrzymujące wiążą się z jakością związku na dwa sposoby: bezpośrednio i pośrednio, poprzez zaufanie. Spośród tych zachowań otwartość i pozytywne nastawienie okazują się najważniejsze dla zaufania, które z kolei wiąże się z lepszą jakością związku (Körün i Satıcı, 2025).
Najważniejsze punkty
Pierwszy punkt: zaufanie pełni rolę pomostu. Gesty podtrzymujące związek nie tylko idą w parze z lepiej ocenianą relacją, ale po części dlatego, że towarzyszy im większe zaufanie do partnera (Körün i Satıcı, 2025). Związek bezpośredni pozostaje: zaufanie nie wyjaśnia wszystkiego.
Drugi punkt: nie wszystkie gesty ważą tyle samo. Otwartość, czyli zwierzanie się i mówienie o tym, co się czuje, oraz pozytywność, czyli życzliwy i zachęcający ton, są tymi, które streszczenie wysuwa na pierwszy plan jako ważne dla zaufania (Körün i Satıcı, 2025). Streszczenie nie podaje szczegółów o pozostałych mierzonych zachowaniach ani o sile związków.
Trzeci punkt: autorzy odczytują swoje wyniki w świetle teorii systemów rodzinnych. Para jest tam postrzegana jako system poddany czynnikom stresowym, tu trudnościom odległości, a podtrzymywanie związku jako to, co pomaga jej zachować równowagę. Wyciągają stąd wskazówki dla poradnictwa małżeńskiego (Körün i Satıcı, 2025).
Jak czytać te wyniki
Słowem kluczowym jest „wiążą się”. Streszczenie mówi o „przewidywaniu” czy „zwiększaniu”, ale opisuje zależności między odpowiedziami w kwestionariuszach. Model mediacji porządkuje dane; nie dowodzi, że gesty wytwarzają zaufanie ani że zaufanie poprawia związek. Kierunek odwrotny jest równie prawdopodobny: gdy ufamy drugiej osobie, łatwiej się przed nią otwieramy.
Populacja jest ściśle określona: 348 studentów w Turcji, w wieku od 17 do 26 lat (Körün i Satıcı, 2025). To grupa studencka, w określonym kontekście kulturowym. Wyniki nie mówią niczego pewnego o parach starszych, małżeńskich, z dziećmi czy rozdzielonych granicą i formalnościami pobytowymi. Nic w tym, co przeczytaliśmy, nie wskazuje, że oboje partnerzy z tej samej pary odpowiadali: mielibyśmy wtedy spojrzenie tylko jednej osoby.
Wreszcie streszczenie nie wspomina o żadnej obserwacji w czasie. Nie wiadomo więc, czy ci, którym dziś się układa, będą w dobrej formie za rok, a związek oceniany jako dobry nie gwarantuje, że będzie trwał.
Co to zmienia dla czytelnika
Inne prace idą w tym samym kierunku. W ankiecie internetowej wśród 647 młodych dorosłych, z których 36,5% było w związku na odległość, częste wiadomości pisane i uważne odpowiedzi szły w parze z większym zadowoleniem w parach na odległość, podczas gdy korzystanie z rozmów wideo nie było z nim powiązane (Holtzman i in., 2021). Inne badanie, w którym pary oceniały swoje kontakty w dzienniku, wykazało, że partnerzy na odległość bardziej się sobie zwierzali, a ta otwartość wiązała się z silniejszym poczuciem bliskości (Jiang i Hancock, 2013).
Co można z tego wynieść bez przesady: w związku na odległość zaufanie nie spada z nieba. Wydaje się, że podtrzymują je bardzo proste gesty: mówienie o tym, przez co się przechodzi, życzliwe przyjmowanie tego, co mówi druga osoba, zachowanie ciepłego tonu nawet wtedy, gdy dzień był długi. Te gesty niczego nie gwarantują, ale są w zasięgu każdego.
Nie zastępuje to pytania zasadniczego: dokąd zmierza związek i na jak długo. A jeśli nieufność, zazdrość czy milczenie zadomowią się na dłużej, rozmowa z psychologiem lub doradcą małżeńskim może pomóc spojrzeć jaśniej.
Co dodaje nasza strona tematyczna
Nasza strona tematyczna przypomina najpierw, że odległość jest częstsza, niż się sądzi, i że zainteresowane pary nie są mniej zadowolone niż inne. We Francji 4% dorosłych w parach nie mieszkało ze swoim partnerem na początku 2011 roku, a ponad połowa z nich miała mniej niż 30 lat (Insee, 2013). Wymienia to, co pozwala przetrwać: cel lub datę końca rozłąki, rytm kontaktu odpowiadający obojgu, wspólną codzienność zamiast rozmów podsumowujących, naprzemienne podróże i podtrzymywane życie towarzyskie. Opisuje pułapki: idealizowanie drugiej osoby, dążenie do idealnych powitań, dopuszczenie zazdrości. Konkluduje, że związek na odległość trwa przede wszystkim dlatego, że oboje wiedzą, dokąd zmierzają. Zobacz stronę o związku na odległość.
Dowiedz się więcej
Ta wiadomość wpisuje się w szerszy temat, który szczegółowo omawia nasza strona Związek na odległość.