Kort en openbaar
Een koffie, een wandeling, een drankje: één tot twee uur, op een openbare plaats die u zelf kiest, waar u gemakkelijk kunt vertrekken. Een diner van drie uur met iemand die u niet kent, is een test van uithouding, geen ontmoeting. En voor een ontmoeting die online begon: iemand op de hoogte brengen van waar en met wie, en zelf voor het vervoer zorgen, is geen wantrouwen maar gezond verstand.
Waarover praten
Over wat u doet en wat u graag doet, met concrete voorbeelden, en over hetzelfde bij de ander. Niet over de ex, niet over het geld, niet over de kinderen die u wilt — niet omdat het verboden is, maar omdat het het gesprek in een sollicitatiegesprek verandert. Het beste onderwerp is wat er gebeurt: de plek, de kelner, het weer. Een gesprek dat vanzelf loopt zegt meer dan een vragenlijst.
Wie betaalt
In Nederland en Vlaanderen is delen de norm geworden, en wie uitnodigt stelt het voor; in Suriname en op de eilanden verwacht men vaker dat de man betaalt, en de gewoonten verschuiven. De regel die overal werkt: wie voorstelde, biedt aan te betalen; de ander biedt aan te delen; en men maakt er geen kwestie van. De volgende keer betaalt de ander.
Afsluiten
Op het afgesproken uur, met een duidelijke zin: «Ik vond het leuk, ik zou je graag terugzien» of «Bedankt voor het gesprek, ik wens je het beste.» De tweede zin is moeilijker en bespaart de ander dagen twijfel. Een bericht de volgende dag, in beide gevallen, is het minimum aan beleefdheid dat de apps hebben laten verdwijnen.
Het eerste gebaar
Een kus op de eerste date is noch verplicht noch verboden: hij komt als de twee hem willen, en men merkt dat aan de afstand die kleiner wordt zonder dat iemand hem forceert. Een geweigerd of ontweken gebaar wordt niet herhaald. Het is de eenvoudigste regel, en de meest verwaarloosde.