Tabela każdego kraju i to, ile jest warta
Francja: tabela referencyjna Ministerstwa Sprawiedliwości
Tabela opublikowana na justice.fr (aktualizacja z 2 kwietnia 2024 r., wywodząca się z okólnika z 2010 r.) odejmuje od miesięcznego dochodu netto rodzica zobowiązanego minimum egzystencji 652 € — kwotę francuskiego zasiłku RSA dla osoby samotnej — a do reszty stosuje procent na dziecko zależny od liczby dzieci (od 1 do 6) i od zakresu kontaktów: 13,5 % dla jednego dziecka przy klasycznych kontaktach, 18 % przy kontaktach ograniczonych, 9 % przy opiece naprzemiennej. Dla 2 000 € netto i jednego dziecka w systemie klasycznym daje to (2 000 − 652) × 13,5 %, czyli około 182 € miesięcznie. Tabela patrzy tylko na dochód zobowiązanego, co słabo pasuje do opieki naprzemiennej, a sądy od 2011 r. przypominają, że nie ma ona żadnej mocy wiążącej. Od 2023 r. alimenty ustalone tytułem wykonawczym automatycznie przechodzą przez ARIPA (CAF lub MSA), która je pobiera, przekazuje i co roku waloryzuje. Strona opieka nad dziećmi i alimenty opisuje procedurę i zaległości.
Wielka Brytania: wzór Child Maintenance Service
Jako jedyny kraj na tej liście Wielka Brytania stosuje prawdziwy wzór, wychodząc od tygodniowego dochodu brutto rodzica, który płaci (dane podatkowe, po składkach emerytalnych, z górną granicą 3 000 £). Poniżej 7 £ nic; od 7 do 100 £ ryczałt 7 £ tygodniowo; od 100 do 200 £ stawka obniżona; od 200 do 800 £ 12 % na jedno dziecko, 16 % na dwoje, 19 % na troje lub więcej; powyżej 800 £ 9, 12 lub 15 % od nadwyżki. Inne dzieci mieszkające w gospodarstwie płacącego najpierw obniżają dochód o 11, 14 lub 16 %. Wreszcie noce spędzane u płacącego obniżają alimenty o siódme części: jedna siódma od 52 nocy w roku, połowa od 175 nocy, a potem 7 £ mniej tygodniowo na dziecko. Oficjalny przewodnik zaktualizowano 1 kwietnia 2026 r.
Niemcy: Düsseldorfer Tabelle 2026
Tabela z 1 stycznia 2026 r., wydana przez wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie po uzgodnieniu ze wszystkimi sądami krajowymi, krzyżuje piętnaście grup dochodu netto (do 2 100 €, potem progami do 11 200 €) z czterema klasami wieku (0 do 5, 6 do 11, 12 do 17 lat, pełnoletni mieszkający u rodzica). Minimalna potrzeba dziecka w wieku 6 do 11 lat to 558 €; odejmuje się od niej połowę Kindergeld (259 € w 2026 r., czyli 129,50 €), by otrzymać kwotę do zapłaty, 428,50 €. Tabela zakłada dwie osoby na utrzymaniu: przy jednej przechodzi się grupę wyżej, przy trzech lub więcej — niżej. Kwota kontrolna dla każdej grupy i minimum gwarantowane zobowiązanemu (1 450 €, jeśli pracuje, 1 200 € w przeciwnym razie) dopełniają mechanizmu; gdy dochód nie wystarcza, to, co zostaje, dzieli się między dzieci proporcjonalnie do ich potrzeb. Tabela nie ma mocy ustawy, ale stosują ją wszystkie sądy.
Holandia: potrzeby dziecka i zdolność płatnicza rodziców
Normy sądownictwa (Tremanormen, wersja ze stycznia 2026 r.) działają w czterech krokach. Potrzebę dziecka odczytuje się z tabeli według dochodu netto gospodarstwa przed rozstaniem: 350 € miesięcznie na jedno dziecko przy 3 000 € dochodu, 605 € na dwoje. Zdolność płatnicza każdego rodzica wynika z tabeli do 2 200 € dochodu, a powyżej ze wzoru: 70 % tego, co zostaje po ryczałcie kosztów 1 365 € i budżecie mieszkaniowym w wysokości 30 % dochodu. Potrzebę dzieli się następnie między rodziców proporcjonalnie do ich zdolności, a rodzic, u którego dziecko nie mieszka, odlicza obniżkę za opiekę, którą sam sprawuje: 5, 15, 25 lub 35 % potrzeby zależnie od tego, czy ma dziecko mniej niż jeden dzień, jeden, dwa czy trzy dni w tygodniu. Oficjalny przykład: potrzeba 350 €, zdolności 221 € i 179 €, udział drugiego rodzica 157 €, obniżka 15 %, alimenty około 104 € miesięcznie.
Hiszpania: metoda jest, ale tabele są w rewizji
Rada Generalna Władzy Sądowniczej opublikowała w 2013 r. tabele orientacyjne, zaktualizowane w 2019 r.: pierwsza podaje koszt jednego, dwojga lub trojga dzieci według łącznych dochodów netto rodziców, bez mieszkania i szkoły, z korektą według regionu i wielkości gminy; druga wyprowadza z niego udział rodzica, który nie sprawuje opieki, proporcjonalny do jego dochodów. Przy opiece dzielonej każdy rodzic ponosi koszty swoich okresów. Od 2026 r. oficjalna strona zapowiada rewizję i nie pokazuje już tabel; widełki « 2026 » dostępne w sieci to liczby z 2019 r. zwaloryzowane o inflację przez kancelarie adwokackie. Narzędzie pokazuje je jako to, czym są: nieoficjalne rzędy wielkości.
Polska, Włochy, Portugalia, Turcja: kryteria, nie tabele
W tych czterech krajach ustawa wyznacza kryteria, a sąd ocenia. W Polsce artykuły 133 i 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego mierzą alimenty usprawiedliwionymi potrzebami dziecka i możliwościami zarobkowymi rodzica — jego możliwościami potencjalnymi, nie tylko pensją — a portal e-Justice odnotowuje kwoty od 300 do 1 000 zł miesięcznie; fundusz alimentacyjny ma górną granicę 1 000 zł na dziecko. We Włoszech artykuł 337-ter kodeksu cywilnego nakazuje wkład proporcjonalny do dochodu każdego z rodziców, według potrzeb dziecka, dotychczasowego poziomu życia, czasu spędzanego u każdego i zasobów obojga; « 25 % dochodu » mediolańskich kancelarii nie jest nigdzie zapisane. W Portugalii artykuł 2004 wyznacza alimenty według możliwości jednego i potrzeb drugiego; typowe orzeczenia to 150 do 350 € na dziecko, a fundusz publiczny wypłaca zaliczkowo do 537,13 € miesięcznie (jeden IAS w 2026 r.), gdy rodzic nie płaci. W Turcji kodeks cywilny (artykuły 182 i 330) bierze pod uwagę potrzeby dziecka i możliwości rodziców, z coroczną indeksowaną podwyżką; kancelarie mówią o 15 do 35 % dochodu netto. Polski projekt urzędowych tabel nigdy nie został uchwalony, a żaden z tych krajów nie oferuje publicznego symulatora.
Dziecko pełnoletnie: kiedy alimenty trwają dalej
To najczęściej zadawane pytanie, a odpowiedź mocno różni się między krajami. W Polsce, Francji, Hiszpanii i we Włoszech obowiązek nie kończy się z osiemnastymi urodzinami i nie ma granicy wieku: trwa, dopóki dziecko poważnie się kształci albo nie jest samodzielne, a pełnoletni może dochodzić go sam. Portugalia ma jasną regułę: alimenty ustalone w czasie małoletności trwają do 25 lat, chyba że płacący rodzic wykaże, że nie powinny. Niemcy zostawiają pełnoletniego w tabeli, jeśli mieszka u rodzica, i przyznają mu potrzebę ryczałtową 990 €, jeśli studiuje gdzie indziej, przy czym oboje rodzice łożą proporcjonalnie. Holandia traktuje 18-21-latków jako osobny przypadek, liczony według norm stypendiów studenckich. Wielka Brytania kończy najpóźniej na 20 latach i wyłącza studia z trybu administracyjnego; Turcja wygasza alimenty w wieku 18 lat i każe studentowi wystąpić o inne. W każdym razie rozliczenia podatkowe nie mają nic wspólnego z czasem trwania obowiązku.
Najczęstsze pytania
Czy wyliczona kwota to ta, którą będę płacić albo dostawać?
Nie. To orientacyjne oszacowanie uzyskane przez mechaniczne zastosowanie publicznej tabeli do kilku liczb. Rzeczywista kwota zależy od orzeczenia sądu, zatwierdzonego porozumienia albo wyliczenia właściwego organu, które uwzględniają koszty utrzymania, inne osoby na utrzymaniu, majątek i wydatki nadzwyczajne. Tylko Wielka Brytania stosuje wzór administracyjny; a i tam elementy indywidualne (zmienne dochody, koszty, nowy partner) zmieniają wynik.
Jaki dochód wpisać?
Miesięczny dochód netto rodzica, który płaci, ze wszystkich źródeł (pensja, zasiłki, czynsze, emerytura), dla Francji, Niemiec, Holandii i Hiszpanii; w Niemczech chodzi o dochód « skorygowany » po pewnych obciążeniach, a w Holandii o dochód netto do dyspozycji. Dla Wielkiej Brytanii tygodniowy dochód brutto: roczny dochód brutto przed podatkiem, po składkach emerytalnych, podzielony przez 52.
Czy opieka naprzemienna znosi alimenty?
Niekoniecznie. W Polsce opieka naprzemienna nie wyklucza alimentów, gdy dochody rodziców mocno się różnią. We Francji tabela przewiduje obniżoną stawkę przy opiece naprzemiennej (9 % na jedno dziecko). W Wielkiej Brytanii opieka ściśle po równo w praktyce kończy alimenty przez CMS. W Holandii opiekę dzieloną rozlicza obniżka 35 %. W Hiszpanii każdy rodzic ponosi koszty swoich okresów, z wyrównaniem w razie nierównowagi.
Czy alimenty są co roku waloryzowane?
W Polsce nie ma automatycznej waloryzacji, tylko zmiana przez sąd na wniosek; we Francji przewiduje ją niemal każde orzeczenie (wskaźnik cen) i ARIPA stosuje ją automatycznie; w Holandii ustawowa indeksacja działa każdego 1 stycznia; we Włoszech i w Turcji wyrok przewiduje indeksację; w Niemczech tabela zmienia się co roku, a wraz z nią Kindergeld.
Co zrobić, gdy alimenty nie są płacone?
Każdy kraj ma organ albo procedurę: w Polsce komornik, fundusz alimentacyjny (do 1 000 zł na dziecko przy bezskutecznej egzekucji) i artykuł 209 Kodeksu karnego za uporczywe uchylanie się; ARIPA we Francji, CMS w Wielkiej Brytanii (« collect and pay »), Jugendamt i Unterhaltsvorschuss w Niemczech, LBIO w Holandii, FGADM w Portugalii, egzekucja przymusowa gdzie indziej. W każdym przypadku potrzebny jest tytuł wykonawczy: wyrok, zatwierdzona ugoda albo akt notarialny.